Gisteren accepteerde ik de ALS Ice Bucket Challenge van De Standaard-redactrice Veerle Beel. Ik nomineerde actrice Joy Thielemans, Klara-stem Heidi Lenaerts en Nail-art eenhoorn Elfi De Bruyn. Ondertussen stortte ik ook geld op de rekening van ‘Hart voor ALS’. Omdat wetenschappelijk onderzoek naar een vreselijke ziekte als ALS belangrijk is.

Alle info over ALS vind je hier: www.icebucketchallenge.be

Dit is het filmpje:

PS: Voor de mensen die zeggen dat ik *TUDUDUDUM* ‘gedaald ben in hun achting': De framboosjes waren beschimmeld. Die hebben we meegekregen van de groentenboer. Met het ijs, de muizenstronten en de slagroom hebben we inderdaad gemoost. Maar ik doe dit niet alle dagen, folks. Loosen up. ‘t Is voor ‘t goeie doel.

Schermafbeelding 2014-08-21 om 12.38.30

Schermafbeelding 2014-07-21 om 16.36.46

Zaterdag verscheen het Weekblad van De Standaard, met daarin een dubbelinterview met Jean Paul Van Bendegem en mij. In het interview praten we onder andere over stotteren, introvert zijn, kikkers kijken in Zuid-Frankrijk, de patafysische academie, ongemakkelijkheid, drank (hehe) en het omzeilen van je eigen strengheid (ik) en de strengheid van je vader (hij).

Toch werd er dit weekend bijna uitsluitend gepraat over een uitspraak die ik doe over mijn lichaam. Dit omdat De Morgen er een artikel aan wijdde op haar website. Omdat er in dat artikel een aantal overdrijvingen staan, voel ik de nood om mijn oorspronkelijke quote, verschenen in De Standaard, hier nog even te delen.

De Standaard: Eva Mouton is een feministe?
Eva: ‘Het is erg als je geen feministe bent. Je moet opkomen voor gelijke rechten. Nu heb ik vrede met mijn lichaam, en ik kan weer gezond over eten nadenken. Als kind kon je me onder de deur schuiven. Toen ik ging studeren, ben ik veel verdikt. Ik moest plots zelf voor mijn eten zorgen, het frietkot was vlakbij. Ik schreef eens een blogpost over hoe het is voor een vrouw om te verdikken. Ik heb omgekeerde anorexia, in de spiegel zie ik nog altijd een slanke vrouw en geen vette vrouw zoals sommige mensen mij noemen. Op Radio 1 vroeg Jan Hautekiet daarna: “Je weegt nu 72. Ben je van plan om altijd zo veel te wegen?” Ik kan geen boetiek binnenstappen of de verkoopster begint over mijn maat, dat ze “die ook wel kunnen uithalen”. Nu krijg ik e-mails en foto’s van vrouwen in bikini om me te bedanken. Hoe is het mogelijk dat je je in deze tijd moet schamen voor een maat 42?’ ‘Nadat ik in De Ideale Wereld verscheen, twitterde iemand: “Voor een mollige vrouw is het wel een schone”. Ik antwoordde: “TV ads ten pounds!” Waarop iemand repliceerde: “How many camera’s exactly were on you?” Goed mopje, hoor, maar het zijn die onbenulligheden die ervoor zorgen dat je dingen niet doet die je zou willen doen. Ik heb zomers gekend dat ik zeven kilo minder woog dan nu, maar geen korte mouwen durfde aan te doen of niet meer op vakantie ging met mijn beste vrienden omdat we aan een zwembad zouden zitten. Niet leven omdat je je schaamt voor je veprakking: hoe onnozel. Ik voel de verantwoordelijkheid om dat verhaal te delen.”

Ik heb dus nooit gezegd dat ik ‘tegenstanders’ heb, ‘sinds geruime tijd met overgewicht kamp’, of ‘talloze beledigingen naar het hoofd geslingerd kreeg’ na mijn doortocht in De Ideale Wereld, zoals te lezen is in het stuk op de website van De Morgen. Het was allemaal genuanceerder dan dat.

Ondertussen heb ik excuses aangeboden gekregen van zowel de journalist van De Morgen als Jan Hautekiet, waarvoor dank.

Nu dit opgehelderd is wil ik nog zeggen dat ik ondertussen tientallen fb-berichten, e-mails en tweets ontvangen heb van vrouwen die zich herkennen in mijn verhaal. Zo was er een meisje dat mager blijft, ondanks het feit dat ze veel eet, en daar commentaar op krijgt. Een meisje dat zich de commentaar op haar lichaam niet wil aantrekken, maar toch geregeld in tranen uitbarst wanneer ze in de spiegel kijkt. Een vrouw vertelde me dat ze zich schaamt telkens ze in een pashok staat en een vrouw mailde om te zeggen dat ook zij fier is op haar 42-heupen: ‘Ik vind ze echt mooi!’ Aan alle onzekere vrouwen en meisjes zou ik de boodschap die ik net voor de zomer in een blogpost neerschreef, willen herhalen:

Schaam je niet. Ik herinner me zomers waarin ik geen korte mouwtjes droeg, reizen met vrienden die ik niet gemaakt heb omdat er een zwembad was, boetieks waar ik niet binnen ging omdat ik niet durfde te vragen aan verkoopsters om mijn maat in de stock te gaan zoeken. Geloof de reclames niet die slanke meisjes tonen die zogezegd gelukkiger en vrijer zijn dan jou. Je bent wie je bent en je bent goed zoals je bent. De zomer is ook van ons. Echt waar.


Info:
Mijn eerste blogpost over verdikken en hoe dat voelt vind je hier.
De blogpost over mijn Grote Maten eerder dit jaar vind je hier.
– Het interview met Jean Paul Van Bendegem en mij is te lezen in dSWeekblad van 19/07/2014 of (voor abonnees) op de website van De Standaard.
– Het artikel op de website van De Morgen: klik.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 6.636 andere volgers