archiveren

Maandelijks archief: oktober 2008

Toen klonk het toch een stuk geloofwaardiger. Nu lijkt het alsof die vredestrein echt nergens meer te bespeuren valt. Noem me een neo-hippie, ik luister toch het liefst naar de versie met lange krullen. Met vertraging voor onbepaalde duur beluisterd.

 

Mijn raam staat open in de nacht. Het water ligt in ‘t diepste zwart en vonkt korte, witte plekjes. Alsof er tientallen toeristen uit de verte foto’s aan het flitsen zijn. Ik zwaai naar hen, zij zwaaien terug, geloof ik dan. Er is verbeelding, er is ziekte en ik rook een sigaret. Ik rook te veel en eet te veel en straks wellicht nog choco uit de pot. Oma eet chocola tegen de tweezaamheid. Zij weet al hoe haar graf eruit zal zien (zij wist dat tien jaar geleden al). Toen ik elf was stierf opa en ik vroeg aan papa waarom hij het graf zo groot had gemaakt. Hij kon daar niet op antwoorden en toen vulde ik alles zelf maar in. Er is verbeelding, en de nachtmerries die daaruit volgen. Er is ook ziekte, daar stierf opa aan. Althans aan de hersenbloeding. Ik rook nog een sigaret. Read More

Alsof mijn mond vol tandpastaschuim zit en
er geen lavabo te vinden is.
Zo rusteloos, en een beetje bang, zo voel ik me vannacht.

Ik schurk mijn aansteker in vlam en zou nu deze tafel in brand kunnen steken, en kijken wat er gebeurt. Ik zou het ook niet kunnen doen. Stel dat ik het doe, dan moet ik aan mijn tante vertellen wat mijn beweegreden is geweest, op zijn minst. Ik zou “gewoon” moeten antwoorden, zonder komma of puntjes erbij. En daarna zou de psycholoog een praatje met me slaan en zou ik tijdelijk ontoerekeningsvatbaar kunnen worden verklaard. Ik zou een tafel moeten betalen, en misschien de rest. Stel dat ik het niet doe, dan blijft deze avond even saai en zonder enige vorm van experiment.

Trek een grens. Doe het. Read More

Ik zou een perfect stuk gereedschap kunnen zijn. Zo één dat jarenlang meegaat, en waarvan de makers ook weten dat het jarenlang mee zal gaan. Met negenennegentig jaren garantie en dan nog: ik zou generaties klusjesmannen overleven. Cools. Cools&zoon. Cools&zonen. Zonen. Zoon. Zoon&zoon. Zoon&zonen. Enzoverderenzovoorts. Ik zou dan ook een droom zijn om mee te werken. Ik lig als marsepein in je hand: mijn handvat is kneedbaar, soepel, en plooit zich naar al zijn gebruikers. Ik ben om in te bijten, maar zo’n prachtig stuk gereedschap bijt je niet, het bijt zelf. Door het hardste hout graaf ik me een weg. Langzaam. Vlug. Wat je maar wilt. Ik maak weinig geluid, en het geluid dat ik maak ligt volledig aan jouw manier van werken. Ik doe wat jij wilt. En ‘s Avonds, in de camionette, berg je mij op als zo’n kostbare schat uit de Jommekesboeken die je las als kind. Jij ziet mij liever dan jouw vrouw.

Ik ben een zaag.

Vroeger was alles anders. Vroeger: toen ik hier nog niet mee zat. Het was beter, durf ik zelfs zeggen. Ja, mijn levenskwaliteit was absoluut beter dan nu. Waarom? Ik weet niet. Ik sliep meer en langer. Ik durfde tenminste nog gaan slapen! Het was ook zo stil, toen. Het kon nog stil zijn. Ik kwam nog buiten, ging af en toe op café. Dat gaat nu niet meer. De winkelstraat laat ik ook liever links liggen, en fuiven zijn al helemaal uit den boze. Ik voel mij beperkt, opgesloten in mijn eigen huis. Mijn geest is niet meer vrij, ik word bepaald. Als ik me niet forceer kom ik mijn bed niet meer uit, en als ik het doe sleur ik me door de dag. Vroeger had ik vrienden en een lief. Toen liet hij me zitten en ik geef hem geen ongelijk. Alles was anders. Beter, duidelijk beter. Sinds dat kutlied in mijn hoofd zit ben ik een wrak. Ik krijg het er verdomme niet meer uit. Nooit meer, er is geen uitweg meer, alleen nog eenzame wanhoop. I kissed a girl and I liked it. I kissed a girl and I liked ihit. I kissed a girl and I lihihiked it. Nu smeek ik u.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 6.635 andere volgers