Berg.
Het is avond. Nina en ik zitten in de zetel onder het dekentje. Zij gaat gebukt onder een berg sokken, ik onder mijn onvermogen tot schrijven. Zij vouwt op, ik hang maar wat.
“Nina,” zeg ik.
“mmm,” antwoordt zij.
“Zeg eens een woord.” Misschien zorgt het voor wat inspiratie.
“Wat voor woord?”
“Eender wat.”
“Kut.”
“Nee, iets anders, een voorwerp ofzo.”
“Sorry, ik kan alleen aan sokken denken.”
“Kut.”
Ik trek nog wat deken over me en zap naar Desperate Housewives.
