Bij de dood van Louise Bourgeois (98)
Een paar jaar geleden bezocht ik in het Centre Pompidou een overzichtstentoonstelling van Louise Bourgeois. Het liep daar vol met vrouwen van middelbare leeftijd met een klein rugzakje en tennisschoenen aan. Ik vond het prettig om te zien hoe een vrouw van ruim in de negentig zoveel vrouwen van middelbare leeftijd met een klein rugzakje en tennisschoenen aan wist te shockeren.
Want er bengelden bronzen penissen aan dikke kettingen aan het plafond. En verzamelingen van wel heel erg op eikels lijkende witte marmeren paddenstoelen leken zomaar uit de grond te schieten. Zonder sokkel, stel je voor. Haar spinnen, haar penissen, haar kooien met huiselijke (enge) taferelen: het is haar bekendere werk waar ik eigenlijk minder van houd.
Voor deze tekening heb ik een halfuur post gevat. Simpel, maar zo inspirerend, vind ik. Scharen! Ik heb een halfuur naar scharen staan kijken! Zo’n banaal onderwerp, zo interessant gemaakt:
Ik heb ook een halfuur naar een zakdoek staan kijken. Naar een zakdoek!
Ennn haar vroege etsen. Al mijn liefde voor haar etsen:
En dan nog haar houten beelden:
Ik ben geen kunstcriticus. Maar echt. Dat zijn toch de schoonste houten beelden ooit gemaakt. Op die tentoonstelling heb ik mijn verslaving voor lichtblauw/wit opgedaan. Dan weet je dat, Bertos.
Louise Bourgeois at confituur met een lepeltje en had een assistent. Ik geloof dat ze smetvrees had, maar dat weet ik niet meer zeker, en het is te laat om dat op te zoeken. Nu is ze dood. Gelukkig heb ik haar boeken, gelukkig draag ik die tentoonstelling in het Centre Pompidou, haar collages in stof, zakdoeken, figuratieve etsen, houten geschilderde beelden, kleine stoffen poppetjes, haar scharen en al haar subtiliteit nog een leven met me mee.
zo schoon !
héla mouton, scharen een banaal onderwerp noemen is tegen mij hé!
wel schoon geschreven, en schone prentjes. en droevig dat ze dood is.
Banaal is goed he, Martha, ik probeer alleen maar banaliteiten te tekenen. Sansevieria op kop!
:-)
Hebben wij die tento met school gezien? Was jij daar bij? Ik weet niet meer in welke context ik die moet plaatsen.
Dag Eva,
Ondertussen heb ik je blog met nog meer aandacht bekeken.
Straffe teksten, echt waar!! En toch… Ik blijf je teksten (nog) beter vinden dan je beelden. Desalnietemin, ‘evenzeer’ een straffe tekenares.
Blij dat ik deze blog toevallig heb ontdekt, en hij krijgt altijd groen ligt op mijn inmiddels uitpuilende bloglijst.
Ik wens je verder nog erg veel succes met alles!
groetjes, nele.