archiveren

Maandelijks archief: juni 2010

Sinds jaar en dag zijn er voor de afgestudeerden aan Sint-Lucas twee proclamaties: een officiële met veel drank in juni en een iets minder officiële een jaar later in april, met nog veel meer drank.
Op de minder officiële proclamatie mocht ik speechen. Die speech verscheen deze maand in de alumnikrant van Sint-Lucas. Je kan ‘m onder de foto’s nalezen.

Speechen is een daad die dient uitgevoerd door vaders. Ik weet dus niet echt hoe het moet. Maar goed, alles is moeilijk. Alles is altijd moeilijk. Daarom wil ik dit ook wel eens proberen.
Here goes:

Twee weken geleden haalde mijn moeder een kartonnen doos van de zolder. Geen mens weet waarom zij plots het laddertje uit onze grootste gemene deler, de herinnering, trok. Ik geloof dat het iets met acuut ‘legenest’sentiment had te maken. Feit is dat de doos plots op onze keukentafel stond. Er zat een onafwendbare middag van appelcake, stof en geblader aan te komen.

De doos werd met een bijna plechtig traag gebaar door moeders handen opengemaakt.
Er kwamen pakken tekeningen uit mijn kleuter- en lagereschooltijd te voorschijn.

Goed. Het had ook een van mijn talrijke saaie verzamelingen kunnen zijn. Briefpapier bijvoorbeeld, nooit gebruikt en netjes in plastic mapjes gestopt om te kunnen ruilen met de meisjes van mijn klas. Of trollen met fluohaar, flippo’s, stenen mollenbeeldjes en ander goed dat een kind als ik moest doen geloven dat het allemaal zo slecht nog niet ging met deze wereld. En dat ik erbij hoorde – dat ik er bijhoorde! – zolang ik maar het meeste had van iets. Jaja, ik was een verlegen kind dat zich lichtjes schaamde om haar afkomst: mijn papa was al grijs en droeg altijd werkkleren en mijn mama hield niet van Hitbox volume 3, een cd die ik wél in de living van klasgenoten had zien staan.
Alleszins, het was dus niets van dit alles. Het waren tekeningen. Doodgewone tekeningen.

Als kind was het zo vanzelfsprekend geweest. Na het eten sprong ik op de schoot van mijn moeder en begon ik te tekenen. Die handeling (van hap, slik, spring, schoot, stift) zat er ingebakken als was het voorgeprogrammeerd van bij mijn geboorte. Dat dit fenomeen later op losse schroeven zou komen te staan, was mij toen nog niet duidelijk.

Herinnering: de directrice van mijn schooltje liet me op een keer van de speelplaats plukken. Ik moest een tekening maken voor op het schoolkrantje. Toen ik klaar was, was mij 1 ding duidelijk: Het was een pracht van een tekening, echt één voor op de voorbladen van schoolkranten, daar was geen twijfel over mogelijk. In de verte knipoogde reeds The New York Times.

Het lijkt wel alsof je tijdens de zwangerschap zelfvertrouwen krijgt toegedient, samen met andere voedingsstoffen via je navelstreng en dat dit rantsoen alleen nog maar kan slinken, van zodra de vroedvrouw je heeft losgeknipt. Als kleuter barst het zelfvertrouwen nog uit je. Tijdens je Samsonjaren begin je wat voorzichtiger met je bonnetjes om te gaan, alsof je onbewust toch al iets vermoedt. Vanaf de puberteit staan je boten opeens op droog zand en moet je het lef hebben om terug die driewieler op te kruipen. Zo is het, geloof ik, bij mij gegaan, zo is het op Sint-Lucas, met de nodige dramatiek tot gevolg, gegaan en zo gaat het nog steeds.

Daarom ben ik blij dat ik in die zoektocht naar mijn driewieler ben gesteund door een aantal docenten. Er waren er natuurlijk ook die er niet in geloofden, of maar half, of maar een heel klein beetje, maar dat geeft achteraf gezien allemaal niet zo. Daar word je sterk van, ofzo. Dat ons – ehm, zou ik het woord gebruiken, kan ik het over mijn lippen krijgen, ik heb het er nog steeds moeilijk mee, maar ach, dit is er eentje voor de sport. Dus, dat ons onderzoek altijd in een proper, netjes geordend atelier kon gebeuren, hadden we te danken aan het onderhoudspersoneel en de werkmannen. De concierge liet ons, de schamele keren dat dit gebeurde, langer werken en de directie kneep soms een oogje toe bij ondelibereerbare punten. Bedankt, bedankt. Ook het secretariaat, bedankt, om niet al te raar op te kijken wanneer wij onze studentenkaarten pas in februari kwamen ophalen. En ook aan alle mensen van de werkplaatsen en Marc Den Drukker: bedankt. Jullie hebben ons werk beduidend lichter gemaakt.

Alleszins, Wat wij vandaag moeten doen is: niet al te veel tijd in speeches steken, maar samen kartonnen dozen opheffen, verschuiven, het stof ervan blazen, ze openmaken en bij ons derde, vierde, of vijfde glas wijn lallen dat onze studententijd toch de schoonste tijd van ons leven was, dat het nooit meer terugkomt en dat wij spijt hebben dat wij a. er te weinig van hebben geprofiteerd of b. er te veel van hebben geprofiteerd. En morgen de dozen weer op zolder zetten, maar dan in het zicht, zodat ze gemakkelijk weer geopend kunnen worden. En dan: tekenen of schilderen of ontwerpen of houwen of maken of vormgeven of schieten of filmen of draaien of tappen dat het een lieve lust is. Voor de kater wil een asperine al wel eens helpen. Santé.

Deze maand in literair tijdschrift Passionate: Hanneke Hendrix over haar onkunde tot tekenen. Hendrix vroeg me om iets zinnigs te zeggen over de combinatie tekenen – schrijven.

Uit de column:
“Eva Mouton, schrijver en beeldend kunstenaar, ziet het verenigen van de twee daarentegen als bittere noodzaak. ‘Het is te vergelijken met de keuzes die de huisvrouw maakt: de afwas of de ramen lappen? Met het minst hatelijke begin je. En zo wissel je af. Met het voordeel dat ramen lappen op maandag minder hatelijk lijkt dan afwassen, en omgekeerd.’”

U ziet, zo zinnig was het niet, maar dat ik samen met Bert De Geyter en Dennis Gaens in een stuk van Hanneke Hendrix kom, is gewoon wel heel tof.

De EP van de Gentse band Billie Barlow is uit! Het concept voor het artwork (poster + hoes) is het volgende:

De hoes is een kartonnen exemplaar, dat openvouwt. In de ene kant zit de cd, in de andere kant de poster. Op de poster staat een stadsgezicht. Er zijn zes verschillende hoesjes in totaal: elk hoesje is een ander fragment uit de poster, waar iets mee is gebeurd. Er ligt een poes op het flatgebouw, er rijden auto’s voorbij, de sansevieria’s zijn van de vensterbank gelopen enz.

De poster:

De 6 verschillende hoesjes:

En de achterkant:

Deze maand verscheen een interview in het infoblad van het Sint-Lodewijkscollege, de school waar ik mijn puberjaren sleet. Ik vond het wel een goed interview, omdat het over lekker concrete dingen ging, en de vragen niet te moeilijk waren. Haha.
U kan het onder de foto’s nalezen!

Eva Mouton (Humane Wetenschappen 2005) tekent en schrijft. Ze studeerde in 2009 af als Master in Illustratie met een opmerkelijke reeks ‘dagboektekeningen’. Die mocht ze exposeren in Gallerie Jan Colle (Gent). Ondertussen heeft ze al heel wat meer op haar palmares! Tijd voor een gesprekje.

Was de keuze voor het Hoger Kunstonderwijs na het middelbaar snel gemaakt ? Wat motiveerde je om daarvoor te kiezen ?

Wat me motiveerde was vooral het feit dat iedereen het me afraadde (lacht). Nee, ik had dat al uitgemaakt toen ik 14 was ofzo. Het was bijna geen keuze, het was gewoon voor de hand liggend: dit doe ik het liefste, hiermee wil ik door gaan. Sommige leerkrachten, maar vooral medeleerlingen probeerden me dat af te raden: “Zou je niet beter eerst voor een deftig diploma gaan?” Dat soort onzin. Ik vind: als je echt wil tekenen of schrijven (of iets anders creatief), en je staat zelf volledig achter je keuze, en je wordt gesteund door je omgeving, en daarbovenop werk je je te pletter, dan geraak je er wel.

Speelde het niet in je nadeel dat je uit het Aso kwam en niet uit een Kso-richting ?

Helemaal niet. Tijdens de toelatingsproef peilen ze in kunsthogescholen naar je kunnen, je kennis over de hedendaagse kunstwereld, maar vooral naar je motivatie. Als ze zien dat je echt, echt heel graag wil tekenen, schilderen, of wat dan ook, dan laten ze je meestal toe. Natuurlijk moet je een basis hebben; iemand die nog nooit getekend heeft zal het moeilijk hebben om door de toelatingsproef te geraken. Ik moet wel zeggen: toen ik 16 jaar was heb ik beslist om te stoppen met volleybal en al mijn vrije tijd in het tekenen te stoppen: ik ging tot drie keer in de week met de trein naar Sint-Niklaas om daar naar de tekenschool te gaan. Ik zat dus niet in het KSO, maar ik was er wel enorm mee bezig.

Je doorliep verschillende beeldende richtingen. Kan je dat zien als een zoektocht naar je eigen kunnen ?

Ja, absoluut. In het eerste jaar heb ik voor schilderkunst gekozen. Een richting die me echt niet lag, ik was plots te ongeduldig geworden om te schilderen, en begon weer meer te tekenen en te schrijven. In het tweede en derde jaar heb ik vrije grafiek gedaan, maar in mijn masterjaar voelde ik de nood om een promotor uit een andere richting te kiezen. Het systeem laat dat toe, dus waarom niet? Ik heb dan voor illustratie gekozen, omdat ik me eindelijk zeker genoeg voelde om mijn teksten en tekeningen te combineren. Als eindwerk heb ik een boek gemaakt waarin ik alles samen heb gegooid. Ik droomde ervan om heel toegepast te werken, en dat is gelukt. Maar ik heb er wel vier jaar over gedaan om tot die conclusie te komen. Dat geeft niet, ik heb het gevoel dat ik uit mijn opleiding heb gehaald wat ik eruit kon halen.

Je tekent en schrijft ook graag in opdracht. Wat was je grootste (of leukste) uitdaging tot nu toe ?

Ik heb het geluk gehad dat ik na het behalen van mijn diploma onmiddellijk opdrachten heb gekregen. Ik heb dit jaar o.a. twee cd’s van artwork mogen voorzien, op een passiefhuis getekend met krijt, op literaire festivals/avonden voor gelezen uit mijn werk, illustraties gemaakt voor verschillende instanties… Maar met stip op 1 staat wellicht mijn reeks columns en tekeningen voor De Standaard over zomerfestivals. Dat was een geweldig leerrijke (en leuke: elke week naar een ander festival!) ervaring.

Je volgt nu je lerarenopleiding. Kijk je er naar uit om je kennis en kunnen door te geven ?

In het begin bekeek ik die opleiding puur praktisch: het is niet gemakkelijk om als freelance tekenaar en schrijver een regelmatig inkomen te hebben. Een job in het onderwijs is dus handig. Maar nu ik al een deel van mijn stages heb doorlopen, begint het meer en meer te kriebelen om in het onderwijs te staan. En ja, ik bekijk het vrij idealistisch, ik zou het fantastisch vinden om anderen te kunnen motiveren om voor hun passie te gaan en/of hun creativiteit aan te wakkeren en te zien ontwikkelen. Net zoals een paar leerkrachten (en later docenten) dat ook bij mij hebben gedaan.

En dan om af te sluiten: op je tekening staat ‘always keep on drawing’. Kan je daar een woordje uitleg bij geven?

Ja, dat is een boodschap voor leerlingen die in het ASO zitten en graag tekenen. Ik ben vaak op mijn vingers getikt omdat ik tijdens de les zat te tekenen. Niets van aantrekken, gewoon blijven doorgaan. In naam van de kunst! In naam van het oefenen! Always keep on drawing! (lacht)

Bld is het beeldtijdschrift van Sint-Lucas, beeldende kunst, Gent. De nieuwste Bld is wederom samengesteld met werken van studenten, oud-studenten, docenten en oud-docenten van Sint-Lucas, die zich deze keer lieten inspireren door het merkwaardige beeld ‘i_am_serious_now.jpg’ dat masterstudent Dries Warlop per toeval op het internet vond. Bld is te koop in de betere strip-/boekhandel. Met werk van o.a. Bert De Geyter, Brecht Vandenbroucke, Steve Michiels, Martha Verschaffel en Athos Burez.

Ook ik liet me inspireren door de blote neger. Het resultaat ziet u onder:


De kaft


De inspiratiebron



Mijn bijdrage


Detail

Let me explain.
Eerst kocht ik het klein appelblauwzeegroen bordje. 50 cent. Toen liep ik de hele rommelmarkt rond en dacht ik: ik wil die andere kleine bordjes ook nog. Ik kocht dus de andere kleine bordjes erbij. 2 euro. En toen, jezus christus, TOEN zag ik pastelgele, -blauwe, -roze en -appelblauwzeegroene Boch ontbijtbordjes. MAAR een ander meisje zag ze twee seconden voor mij. Ze twijfelde, en twijfelde, en twijfelde, en kocht ze. TOEN zei de verkoper: maar ik heb er nog wel wat blauwe liggen in de auto. Dus ik hield een oogje in het zeil terwijl de verkoper de blauwe bordjes zocht. Het waren groenige. Dat is nog beter, riep ik. Dat is mijn lievelings, riep ik. Hij kwam terug met een donkergroen en twee lichtgroene bordjes. 7,5 euro. Het andere groene bordje kreeg ik erbij omdat er een schilfertje af was en borden met schilfertjes verkoopt hij niet. Ik zie helemaal geen schilfertjes!

Nu moet ik dringend – DRI-NGEND- vlaaien leren bakken.

Ohja, dat roze schriftje kon ik onmogelijk laten liggen. 2 euro.

Mijn sansevieria stond al drie jaar op bevallen, maar ik durfde haar maar niet verpotten. Die plant heeft mij al door menig drawing block geholpen; als ik even niet kan tekenen, teken ik haar gewoon en dan ben ik weer op weg. En ja, sowieso ben ik er gewoon aan verknocht. Maar nu is ze dus eindelijk bevallen :) Nu hopen dat ze het goed doen anders sterven ze en dan ga ik wenen maar dat mag ik eigenlijk nog niet schrijven, zelfs nog niet aan denken, anders gaat het zeker gebeuren dus eigenlijk moet ik deze laatste woorden wissen.

Voor:

Na: iedereen gelukkig bij elkaar.

Oh oh oh! Er hebben in totaal 22 lieve mensen op de verjaardagsactie gereageerd! Jammer genoeg krijgen enkel de 10 snelsten een verrassing opgestuurd! Maar ach, ik ben zoveel jarig, dus er zullen wel nog acties komen ;).
Anyway: de 10 winnaars zijijijnnn:

Nadia
San F
Mart
Tim
Annelies
Geert
Joke
Sanne
Pieter
Maite

Proficiat! Volgende week zit er een verrassing in jullie brievenbus! :)

En om dat te vieren, lanceer ik een Groowte Verjaardagsactie!
Jaja, u leest het goed, het gaat hier om een wel heul Groowte Verjaardagsactie! Spannend!

Om het allemaal nog spannender te maken, draait de Groowte Verjaardagsactie! om verrassingen! Laat me even uit de vaagheid treden:

De eerste tien mensen die vandaag een mailtje sturen naar evamouton@gmail.com, met daarin vermelding van hun postadres, krijgen een verrassing opgestuurd! Is het een button? Is het een magneet? Is het een print? Vooralsnog niet duidelijk natuurlijk! Anders was het geen verrassing duh!

Hier thuis wordt er alvast lustig gefeest:

Ja lap, Donald gaat het niet te lang meer trekken, ik zie het al aan zijn oogskes. Wat. Hij heeft weer Tequilla gehad? Donald jong!

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 6.334 andere volgers