Ogen op alles.
In juni waren mijn lief en ik op bezoek bij schrijversvrienden in Nijmegen. We hadden de Paraplufabrieken een week ter beschikking. We schreven, tekenden, maakten robots, filmpjes, kladden op muren, aten pannenkoeken, pizza, frieten met stoofvlees en overdreven veel broodjes met gestampte muisjes (ik toch). De resultaten zie je op het blog van ons collectief dat geen collectief wil zijn Waai.
Op de laatste avond werd ik een beetje dronken en dus emotioneel. Toen maakte Dennis Gaens een mopje dat me naar buiten deed hollen (filmisch element, I know). Hij kwam me achterna.
Ik zei: ‘ik kan niet omgaan met mensen.’
Hij zei: ‘maar ik ook niet. Denk je dat iemand van ons dat kan?’
Ik snotterde en giechelde tegelijk.
Dennis Gaens heeft zijn gedichten gebundeld. De titel van de bundel luidt ‘Ik en mijn mensen’ en wordt in september voorgesteld. Als teaser post Dennis om de paar dagen een gedicht op zijn website, voorgelezen door een van zijn mensen. Deze week ben ik aan de beurt. Je hoort het hier.
Snottergiechels zijn het gaafst van alles.