Armoe troef!: ’25 kg aardappelen’
(Geschreven bij ‘Weesmeisjes schillen aardappelen’ van Pierre Jacques Dierckx, 20ste eeuw, in opdracht van MSK Gent voor Erfgoeddag 2011.)
Er was eens een oma van 90 jaar. Ze woonde met haar vijf kleindochters in het tuinhuis van meneer pastoor. Omdat ze te arm was om een echt huis te huren of te kopen. Het tuinhuis had roodgeblokte gordijntjes voor de raampjes en een schouwtje en het zag er allemaal best gezellig uit, zo langs de buitenkant.
Niemand wist wat er daar binnen gebeurde, want de oma hield het deurtje stevig op slot en de gordijnen dicht. Ze was echt heel streng, zeiden de mensen in het dorp. Haar kleindochters mochten nooit naar buiten. Dus ook niet naar school. En zelfs niet naar de scouts.
Alleen op vrijdag. Dan mocht de oudste kleindochter een kwartiertje naar de winkel om met de kruiwagen 25 kg aardappelen te halen. Dat was alles. Geen melk of pindakaas of kinder bueno’s. Alleen die aardappelen.
Iedereen maakte zich zorgen. Aten die kinderen alleen maar frietjes? Waren ze wel gezond? Moesten ze niet naar de dokter? Was er niemand die eens een kijkje moest gaan nemen?
Na wat overleg met het huisvrouwencomité van het dorp besloot de groentenboer eens langs te gaan. Hij klopte op het houten deurtje. Niemand deed open. Hij klopte nog eens. En nog eens. Uiteindelijk kriepte het deurtje open. Oma vroeg met een glimlach of er wat scheelde. Ze zag er eigenlijk wel vriendelijk uit. Vriendelijk en vooral heel oud. De groentenboer keek stiekem naar binnen. Op de plankenvloer zaten de kleindochtertjes… stempels uit de aardappelen te snijden. En het huis hing vol met de mooiste stempeltekeningen ooit.
‘Nee,’ glimlachte de groentenboer, ‘eigenlijk scheelt er niets.’
