archiveren

Maandelijks archief: november 2011

Goed nieuws mensen! Het ding is ook te koop!

Wil je een gesigneerd exemplaar?
Bestel dan je Kopstoot bij mij!

Bestellen kan door een mail met onderwerp ‘Kopstoot’ te sturen naar evamouton@gmail.com.
In de mail graag:
Hoeveel exemplaren je wenst
Voor wie het exemplaar/de exemplaren is/zijn (zodat ik de opdracht kan personaliseren (HAAAAHA. Dat woord!))
– Je adres.

Ik stuur dan een mail terug met mijn zichtrekeningnummer. Na betaling wordt Kopstoot onmiddellijk opgestuurd per post!

Prijs: 7 euro + 2 euro verzending
Aantal pagina’s: 96
Formaat: 17 x 24cm
Kleur? Jazeker! Full color zelfs!

——————————–

Kopstoot is een 96 pagina’s tellend magazine (full color) waarin schrijfster en tekenares Eva Mouton haar hoofd heeft uitgestort. Verwacht geen nette kadertjes met koddige verhaaltjes, maar een kopstoot van jewelste. Bambi’s met manke poten, ongemakkelijke paarden, een garnaal, de directeur met laserogen: allemaal kwamen ze naar buiten gelopen. Eva ving ze en stopte ze, samen met een veelheid aan gedachten, flarden en korte stukken tekst in dit magazine.

Kopstoot kan gekreukt worden en mag op de stapel toiletliteratuur. En misschien achteraf wel worden weggegooid. Dat mag. Want, zo zegt Eva: ‘Er moet nog veel worden getekend en geschreven. Niets is af, alles is in beweging. De donkere deuren blijven nog wel even open staan.’

En hops, de uil met schele ogen slaat zijn vleugels uit.

Volgens sommigen een prachtige, volgens anderen (roloog) een makke avond.

Omdat het verslag op de website van Wintertuin nogal volledig is, raad ik aan de details daar te lezen. En zeker eens verder te klikken naar de website van Willem Claassen (waar je een bijzonder ontroerende toespraak kunt nalezen). Een greep uit de foto’s, gemaakt door Menno van der Meulen, vind je hierrr:

De Extrapool bleek, met zijn slingers, psychedelisch behangpapier en foto’s van neukend wild aan de muur, dé perfecte locatie voor een Kopstootfeestje. (foto: Maarten Inghels)

Aan het einde van mijn lezing wilde ik plots nog mensen gaan bedanken. Na een lofrede voor de uitgevers, mijn redacteur en de vormgever, knapte er een draadje in mijn kop, waardoor helder nadenken moeilijk werd. Na het subtiel raadplegen van mijn hulplijn (redacteur Dennis stond links van me), wist ik dat ik Bertos nog moest bedanken. ‘Maar dan ga ik zo emotioneel worden,’ probeerde ik. ‘Zeg dan gewoon zijn naam,’ fluisterde Dennis. Waarop ik ‘voor Bert,’ zei en met tranen in mijn ogen het podium af wankelde. Emo-televisie-moment chéck, dubbelcheck, chéck.

De Kopstootwinkel. Speciaal voor de gelegenheid bij elke Kopstoot een Kopstoot-button.

Willem Claassen hield een toespraak, en dat deed ie goed. “Eva krast en kliedert. Ook gumt ze. Of: gomt ze, zoals ze dat in haar taaltje zeggen. Ik vroeg eens aan Eva, toen ze aan het werk was, of ze dat nou vaak deed. ‘Het is meer om er een vuilere diepte in te krijgen, niet om iets weg te gommen,’ zei Eva. Ik knikte en probeerde daarbij ernstig te kijken, als een kenner.”

Ook wonderkind Maarten Inghels was van de partij. Hij las, helaas, voor uit eigen werk, omdat hij als enige geen toespraak had geschreven. O, laat mijn uitvaart eenzaam zijn, dan krijg ik misschien alsnog een gepersonaliseerd wonderdicht (ik meen dit niet echt, lief karma, ik wil niet eenzaam sterven.). Okeee. Moving on.

Mevrouw Hendrix maakt gebaren tijdens het voorlezen van haar stuk tekst over mijn buurman. Hele dikke gebaren.

Redacteur/city poet/husky Dennis Gaens kondigt af en aan.

Stukje voorlezen uit Kopstoot in mijn killer Mieke dress.

Het publiek.

Hier was ik aan het boksen. Dénk ik.

Redacteur/city poet/husky Dennis Gaens kijkt toe (hoe ik boks?).

Ook Ivo Victoria houdt een toespraak.

Redacteur/city poet/husky Dennis Gaens kondigt Tiny Legs Tim aan.

Tiny Legs Tim zingt de Gentse blues. (De onderschriften worden steeds korter omdat ik gelijk een lui varken in de zetel lig en me eigenlijk al een beetje aan het forceren ben, met dat foto’s toevoegen. En bijschriften schrijven. En grappig proberen zijn. Enzo.)

Mijn eerste handtekening! Met mijn speciaal voor de gelegenheid gekochte roze pen!

Gesigneerd exemplaar voor een tedere soldaat. (Foto: Marc Vangrieken)

Mevrouw Hendrix en meneer Inghels mogen de tent sluiten. En ik ga slapen (keihard gelogen: ik ga nog veel te lang liggen zwijnen in de zetel en dan naar boven kruipen en morgen, wanneer ik vroeg moet opstaan omdat ik eerst nog een douche moet nemen -alvorens koffie te serveren in het koffiehuis om de hoek- omdat ik daar vanavond te lui voor was, ja dan ga ik dat stomme zetelliggen wel een klein beetje vervloeken. Maar vanavond gaat het dus nog prima. Zolang we kunnen liegen! En liggen. Prima chéck. Dubbelcheck. Chéck).

Dag Twitter!

Naar aanleiding van de presentatie van mijn magazine ‘Kopstoot’, wil ik op dinsdag 13 december een hele dag kleine kopjes tekenen.

Jullie kleine kopjes, meer bepaald. Dan kunnen we gewoon met heel Twitter samen kopstootjes geven. Als dat niet gezellig is.

Dus, als jullie een door mij getekende profile pic willen, stuur dan voor 13 december een duidelijke (pas)foto van jezelf naar evamouton@gmail.com. Je krijgt je nieuwe profile pic netjes op 14 december opgestuurd.

Hopsa!

Uitgeverij Wintertuin presenteert: het magazine van Eva Mouton, illustratice, tekenares, buttonmaakster en schrijfster. Naast een presentatie van het magazine zijn er voordrachten van Eva’s fans, vrienden, stalkers en bekenden: Ivo Victoria, Maarten Inghels, Hanneke Hendrix, Willem Claassen, Tiny Legs Tim en DJ Bertos. En er zijn buttons.

Meer praktische info en info over de artiesten vind je op de website van De Wintertuin.

Over Kopstoot:

Verwacht geen nette kadertjes met koddige verhaaltjes, maar een kopstoot van jewelste. Bambi’s met manke poten, ongemakkelijke paarden, een garnaal, de directeur met laserogen, allemaal kwamen ze naar buiten gelopen. Eva ving ze en stopte ze, samen met een veelheid aan gedachten, flarden en korte stukken tekst in een magazine.

Een magazine dat gekreukt kan worden en op de stapel toiletliteratuur mag. En misschien wel achteraf wordt weggegooid. Dat mag. Want, zo zegt Eva: “Er moet nog veel worden getekend en geschreven. Niets is af, alles is in beweging. De donkere deuren blijven nog wel even open staan.“ En hops, de uil met schele ogen slaat zijn vleugels uit.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 6.635 andere volgers