Archief

Maandelijks archief: oktober 2012

“Eigenlijk best schattig dat jij je nooit voorbereidt op radio-interviews. Dat komt tenminste spontaan over”, zei een vriend de dag nadat ik over vetkwabben op de radio had gesproken. “Ja, maar ik had me wél voorbereid. Een A3-papier vol!” zei ik. Vandaag dat papier teruggevonden. Toegegeven: het had overzichtelijker gekund ;-)

Toen ik een jaar of tien was vroeg ik in de badkamer aan mijn moeder of ze het na al die jaren nog niet beu was: elke dag naar het toilet gaan. Ze vroeg of ik het, na tien jaar, al beu was. Ik zei: nee. Of soms misschien. Ze zei: in principe gaan jij en ik even lang naar het toilet. Jij al heel je leven, en ik al heel mijn leven. Toen trok ze door en ze pakte een verse pyjama van het schap. Geel met roze flanel, mijn lievelings.

Ik wou iets schrijven bij de dood van schilder Raoul De Keyser. Iets heel goed. Een sterk stuk over zijn techniek. Maar ik kan niet schrijven over kunst. Ik vind er nooit woorden voor en de woorden die ik wel vind zijn krom en zeggen niet wat ik echt voel en wil zeggen. Dus zeg ik gewoon dat ik een paar jaar geleden een tekst las over zijn werk en dat er iets in stond dat ik altijd heb onthouden; dat Raoul De Keyser graag in gevecht ging met de verf. Dat hij zijn door oefening evident en soepel geworden lijn probeerde te omzeilen. Door stugge verf op een stugge ondergrond te strijken, bijvoorbeeld. Dat hij graag smeerde.

Zijn lagen kleur deden me altijd goesting krijgen om zelf ook te schilderen. Om mijn handen eens goed vuil te maken en ook in gevecht te gaan met het medium verf. Om een goed potje te worstelen. Maar ik kan niet schilderen (ook al niet! Haha). Dus probeer ik andere dingen te omzeilen. Mijn grafietlijn. Mijn luiheid. De strengheid. En de opdrachtgever, soms.

Raoul De Keyser heeft me herhaaldelijk met open mond naar voetbalvelden laten kijken. Naar de laagjes verf aan de zijkanten van zijn opgespannen doeken (die verklapten dat zijn werk nooit af was of af mocht zijn), naar zijn korrelige, stugge, witte lijnen, zijn vele groenen en prachtige cadmium gelen.

En kijk, vorig jaar, in het Patershol. Een kunstproject van schoolkinderen. ‘Schilder dat waar je het meeste van houdt’. Iemand tekende een konijn. Iemand een feest met wilde slingers. Nog iemand anders haar beste vriendin. En dan, VLAM, het werk van Aloïs:

Het had een Raoul De Keyser kunnen zijn. Maar het is een werk van een klein jongetje, dat gewoon van voetbal houdt.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 5.660 andere volgers