Herinnering / De kronkelwegen
Wij gingen elk jaar op reis naar het zuiden van Frankrijk. En elk jaar trokken mijn papa en ik er een paar ochtenden op uit. Klapstoeltjes, Chinese inkt en de aquareldoos inladen. Het allermooiste papier op mijn schoot. Mijn papa die zei ‘wij zijn dan weg he’, zwaaien en wegrijden. Naar een schoon huis in de buurt.
Heel stilletjes zaten we naast elkaar, allebei te tekenen. Soms vroeg ik: ‘en het licht in de ramen, hoe doe je dat?’ Of: ‘en de blaadjes aan die struik?’ Dan toonde mijn papa hoe het moest.
Achteraf legden we onze tekeningen naast elkaar. Dan zei ik: ‘je bent het porseleinen eendje vergeten, kijk maar: bij mij staat het er wel.’ Natuurlijk was hij dat lelijke ding ‘vergeten’. Maar speciaal voor mij zette hij het er, met twee zwiepende pennentrekken, toch nog op. En altijd zei hij: ‘jouw tekening of de mijne, eigenlijk kun je het verschil niet zien.’ Een knipoog. En ik keitrots. En dan terug, langs kronkelwegen. En: plons! Het zwembad in.
(Foto: tekening die ik net terugvond. Monoblet, 1998)
mooi…
Heel fijn, zo’n herinneringen – als ik later ouder ben (in de beide betekenissen) hoop ik zo’n dingen mee te geven met mijn kinderen.
(en wat zou ik graag zo’n twee tekeningen naast elkaar zien).