archiveren

Elke dag een stukje tekst

Schermafbeelding 2014-07-21 om 16.36.46

Zaterdag verscheen het Weekblad van De Standaard, met daarin een dubbelinterview met Jean Paul Van Bendegem en mij. In het interview praten we onder andere over stotteren, introvert zijn, kikkers kijken in Zuid-Frankrijk, de patafysische academie, ongemakkelijkheid, drank (hehe) en het omzeilen van je eigen strengheid (ik) en de strengheid van je vader (hij).

Toch werd er dit weekend bijna uitsluitend gepraat over een uitspraak die ik doe over mijn lichaam. Dit omdat De Morgen er een artikel aan wijdde op haar website. Omdat er in dat artikel een aantal overdrijvingen staan, voel ik de nood om mijn oorspronkelijke quote, verschenen in De Standaard, hier nog even te delen.

De Standaard: Eva Mouton is een feministe?
Eva: ‘Het is erg als je geen feministe bent. Je moet opkomen voor gelijke rechten. Nu heb ik vrede met mijn lichaam, en ik kan weer gezond over eten nadenken. Als kind kon je me onder de deur schuiven. Toen ik ging studeren, ben ik veel verdikt. Ik moest plots zelf voor mijn eten zorgen, het frietkot was vlakbij. Ik schreef eens een blogpost over hoe het is voor een vrouw om te verdikken. Ik heb omgekeerde anorexia, in de spiegel zie ik nog altijd een slanke vrouw en geen vette vrouw zoals sommige mensen mij noemen. Op Radio 1 vroeg Jan Hautekiet daarna: “Je weegt nu 72. Ben je van plan om altijd zo veel te wegen?” Ik kan geen boetiek binnenstappen of de verkoopster begint over mijn maat, dat ze “die ook wel kunnen uithalen”. Nu krijg ik e-mails en foto’s van vrouwen in bikini om me te bedanken. Hoe is het mogelijk dat je je in deze tijd moet schamen voor een maat 42?’ ‘Nadat ik in De Ideale Wereld verscheen, twitterde iemand: “Voor een mollige vrouw is het wel een schone”. Ik antwoordde: “TV ads ten pounds!” Waarop iemand repliceerde: “How many camera’s exactly were on you?” Goed mopje, hoor, maar het zijn die onbenulligheden die ervoor zorgen dat je dingen niet doet die je zou willen doen. Ik heb zomers gekend dat ik zeven kilo minder woog dan nu, maar geen korte mouwen durfde aan te doen of niet meer op vakantie ging met mijn beste vrienden omdat we aan een zwembad zouden zitten. Niet leven omdat je je schaamt voor je veprakking: hoe onnozel. Ik voel de verantwoordelijkheid om dat verhaal te delen.”

Ik heb dus nooit gezegd dat ik ‘tegenstanders’ heb, ‘sinds geruime tijd met overgewicht kamp’, of ‘talloze beledigingen naar het hoofd geslingerd kreeg’ na mijn doortocht in De Ideale Wereld, zoals te lezen is in het stuk op de website van De Morgen. Het was allemaal genuanceerder dan dat.

Ondertussen heb ik excuses aangeboden gekregen van zowel de journalist van De Morgen als Jan Hautekiet, waarvoor dank.

Nu dit opgehelderd is wil ik nog zeggen dat ik ondertussen tientallen fb-berichten, e-mails en tweets ontvangen heb van vrouwen die zich herkennen in mijn verhaal. Zo was er een meisje dat mager blijft, ondanks het feit dat ze veel eet, en daar commentaar op krijgt. Een meisje dat zich de commentaar op haar lichaam niet wil aantrekken, maar toch geregeld in tranen uitbarst wanneer ze in de spiegel kijkt. Een vrouw vertelde me dat ze zich schaamt telkens ze in een pashok staat en een vrouw mailde om te zeggen dat ook zij fier is op haar 42-heupen: ‘Ik vind ze echt mooi!’ Aan alle onzekere vrouwen en meisjes zou ik de boodschap die ik net voor de zomer in een blogpost neerschreef, willen herhalen:

Schaam je niet. Ik herinner me zomers waarin ik geen korte mouwtjes droeg, reizen met vrienden die ik niet gemaakt heb omdat er een zwembad was, boetieks waar ik niet binnen ging omdat ik niet durfde te vragen aan verkoopsters om mijn maat in de stock te gaan zoeken. Geloof de reclames niet die slanke meisjes tonen die zogezegd gelukkiger en vrijer zijn dan jou. Je bent wie je bent en je bent goed zoals je bent. De zomer is ook van ons. Echt waar.


Info:
Mijn eerste blogpost over verdikken en hoe dat voelt vind je hier.
De blogpost over mijn Grote Maten eerder dit jaar vind je hier.
– Het interview met Jean Paul Van Bendegem en mij is te lezen in dSWeekblad van 19/07/2014 of (voor abonnees) op de website van De Standaard.
– Het artikel op de website van De Morgen: klik.

Ik zat aan de keukentafel te werken. Plots dacht ik aan het stoeltje waar mijn opa altijd tv in keek. Het stoeltje was zo laag dat ik er gemakkelijk in kon klimmen. Het zitvlak helde lichtjes, zodat mijn voeten in de lucht staken als ik er ‘poepezit’ in zat en het had zachte, afgeronde, blinkend gelakte armleuningen waar ik graag met mijn vinger over streek. Op de rugleuning lag een van de vele ouderwetse haakwerkjes van mijn oma, dat ik om te plagen soms op het kale hoofd van mijn opa legde. Ik zat graag in die stoel, maar als de tv ‘werd opengezet’, wist ik dat het tijd was om eruit te springen. Dan daalde mijn opa (zapper op de schoot) erin neer.

Mijn opa is al langer dood dan dat ik hem heb gekend. Maar toen ik aan dat stoeltje dacht, zo plots, zo tussendoor, zo met alles erop en eraan en erin, liepen de tranen over mijn wangen.

Twee jaar geleden postte ik een foto van mezelf in bikini met daarbij een tekstje over verdikt zijn en hoe dat voelt. Mijn blog werd duizenden keren bezocht en ik mocht zelfs een betoog gaan houden bij Hautekiet op Radio 1 (dat was geen aangenaam gesprek. De hele tijd had ik het gevoel dat Hautekiet me maar een beetje zat uit te lachen. Een halfjaar later kwam ik hem tegen. Ik zei lachend: “Dag meneer Hautekiet, ik ben over mijn dikke billen komen vertellen in je show, weet je nog?” Hautekiet had duidelijk de grap niet begrepen, want hij wrong zich in duizend bochten en zei: “JIJ wou dat komen doen, he.” (Wat overigens niet klopt, ik ben dat gaan doen op uitnodiging van zijn redactie)).

Anyway, moving on. Ik kom net terug van een rondje lingerie- en bikinishoppen en na twee jaar is het nog steeds huilen met de pet op. Ik weet dat er ergere dingen zijn in het leven, maar lingerieshoppen met maat 42 aan de poep en een D-cup is gewoon niet tof. Een paar uitspraken van de verkoopster, geselecteerd uit een halfuurtje shoppen:

- “Oei, een bikini… Je bent wel ruim laat. Vrouwen komen die tegenwoordig al in februari shoppen.” Waarop de dame 5 bikini’s van het vorig seizoen mijn paskamer in duwt.

- “Welke broekmaat heb jij? Een 4 denk ik… Ah, dat is deze kant uit.” *Neemt me mee naar de dark side*. (Helemaal achteraan in de winkel hangen *bliksemschichten en dreigende piano* De Grote Maten). Bij ‘Essentiel’, ‘Bellerose’ en verschillende andere boetieks worden Grote Maten zoals ik overigens nooit met een “Hallo” verwelkomd, maar met een “We hebben ook *bliksemschichten en dreigende piano* Grote Maten, hoor. Die hangen niet in de winkel, maar in de stock. Je mag me altijd vragen om iets uit te halen voor jou.” Doe daar eens iets aan, boetieks. Echt.

- “Tot maat 3 hebben we deze slipjes *toont lieflijke slipjes die mijn lief geweldig zou vinden* …Maar vanaf maat 4, jouw maat, hebben we enkel deze modellen” *toont bommabroeken die lijken op in twee gevouwen en bij de punten aan elkaar gestikte vaatdoeken*. Na mijn protest probeert de verkoopster zich nog te redden: “Retro is echt in de mode. We moeten daar gewoon nog even aan wennen.” Ik heb de vaatdoek gepast en guess what? Er valt niet aan te wennen.

- “Oei, je zweet een beetje.” Na een halfuur bommaslippen (pardon: retromodelletjes) passen is dat niet verwonderlijk.

Na dit avontuur ben ik naar La Fille d’O gefietst. De winkel was niet open, maar: yes, ze mogen mij daar deze week verwachten. Niet alleen word je er uitstekend geholpen, Murielle Scherre doet er alles aan om een maat 5 (geen idee wat voor cupmaat dat is) de stevigheid en ‘sex’ te geven die het verdient. Je past er niet in raar belichte hokken (‘waar komen die putjes in mijn billen vandaan’), maar in een ruimte die baadt in daglicht. De verschillende pasruimtes worden van elkaar gescheiden door stroken stof in lichte tinten, die langs je rug strijken wanneer de deur naar de koer openstaat. (Wanneer je met twee andere vrouwen staat te passen, zegt de verkoopster: “Oei, de wind… God ja, we zijn allemaal meisjes, he.” en wordt er gegniffeld).

Afsluiten doe ik deze post met een raad voor vrouwen die geen maat 36 hebben: Schaam je niet. Ik herinner me zomers waarin ik geen korte mouwtjes droeg, reizen met vrienden die ik niet gemaakt heb omdat er een zwembad was, boetieks waar ik niet binnen ging omdat ik niet durfde te vragen aan verkoopsters om mijn maat in de stock te gaan zoeken. Geloof de reclames niet die slanke meisjes tonen die zogezegd gelukkiger en vrijer zijn dan jou. Je bent wie je bent en je bent goed zoals je bent. De zomer is ook van ons. Echt waar!

PS: Ook al mijn liefde voor meisjes met kleinere borsten en kleinere konten, uiteraard. Deze blogpost is gewoon even aan de andere meisjes gericht. :)

Foto: mijn lief aan het slapen op mijn *bliksemschichten en dreigende piano* Grote Maten. Hoorde hem niet klagen. :)

Schermafbeelding 2014-05-21 om 13.02.07

Donderdag 6 maart geef ik samen met Bond zonder Naam een feestje bij mij thuis. De eerste 25 inschrijvingen krijgen een gesigneerd exemplaar van mijn boek ‘Eva’s gedacht’ en de eerste 50 bezoekers die een BZN-product kopen krijgen een tote bag met tekening op van mij! Ah en er is cake (hopen dat ie lukt, hopen dat ie lukt) en cava! Iedereen welkom van 14.00 tot 17.00. Alle info op de flyer:

Schermafbeelding 2014-03-01 om 18.09.36

Twee jaar geleden won ik een ‘Weekend Blog Award’ in de categorie ‘Niche’ (de categorie die alle mensen verzamelde die nergens thuishoorden ;)). In de categorie ‘Wonen’ won Woonblog, de interieurblog van Britt Sebrechts en Tom Cole. Sinds die avond op de Weekend Blog Awards kom ik regelmatig op hun blog terecht. Toen uitgeverij Van Halewyck mij begin deze zomer vroeg of ik illustraties wilde maken voor het Woonboek, twijfelde ik dus geen moment.

Het is een dik boek geworden, vol prachtige interieurs van creatieve koppels, frisse (en haalbare!) DIY-projecten en shoptips in Amsterdam, Parijs, Brussel, Antwerpen en Gent.

Ik tekende de woorden en pijltjes, de portretten van de koppels en hier en daar een opgezette kever, meubel of bad (ik moet zeggen dat mijn gevoel voor perspectief toch enigszins is verbeterd sinds deze zomer. Slowly getting there… ;)).

Schermafbeelding 2013-11-26 om 18.23.38

Schermafbeelding 2013-11-26 om 18.23.47

Schermafbeelding 2013-11-26 om 18.23.58

Schermafbeelding 2013-11-26 om 18.24.07

Schermafbeelding 2013-11-26 om 18.24.16

Schermafbeelding 2013-11-26 om 18.24.26

Schermafbeelding 2013-11-26 om 18.26.05

Praktische info:
Hier vind je Woonblog <– klik!
– Het Woonboek verscheen bij uitgeverij Van Halewyck.

Tijdens workshops en brainstormsessies is het soms moeilijk om al de ideeën en meningen die aan bod komen samen te vatten. Geregeld huren bedrijven en organisaties me in om erbij te komen zitten en in tekeningen te vatten wat er gezegd wordt.

Et voila, ook tijdens de workshop Duurzaam Industrieel Bouwen, georganiseerd door de POM in The Red Loft in Gent, was ik van de partij.

Interesse? Mail naar evamouton@gmail.com :)

Schermafbeelding 2013-11-26 om 17.14.00

Schermafbeelding 2013-11-26 om 17.14.09

Schermafbeelding 2013-11-26 om 17.14.29

Schermafbeelding 2013-11-26 om 17.14.19

Schermafbeelding 2013-11-26 om 17.14.38

Schermafbeelding 2013-11-26 om 16.22.26

Op zaterdag 7 december is er een nieuwe editie van ‘Ghentmade’ (je weet wel, die beurs vol handgemaakte spullen van creatieve standhouders). Ook ik heb er een kraam vol kerstkaarten, buttons, magneten en boeken. Ik denk zelfs dat ik voor de gezelligheid mijn lichtgevende wereldbol meeneem. En het is in het Prinsenhof te doen, zo maar eventjes de mooiste buurt van Gent. Soit, ‘t wordt supercosy, dus kom af! :)

Alle info vind je op de facebookpagina van het evenement: klik klik klikkerie klik <-

Afgelopen dinsdag was ik te gast in De Ideale Wereld. Toen Otto-Jan Ham me vroeg wie mijn fans zijn, antwoordde ik: ‘Ghoh, ik heb een brede waaier aan fans, maar… toegegeven: op de Boekenbeurs zijn het toch vooral pubermeisjes die een handtekening komen vragen’ (waarvoor dank, trouwens!). Me van geen kwaad bewust opende ik die avond mijn mailbox. En, oeps: een vijftal mails van mannelijke fans die zich voorbijgelopen voelden. Ook op Instagram en Twitter kreeg ik berichten van jongens die zich plots pubermeisjes voelden.

Daarom: mijn oprechte excuses, you guys. Inderdaad, ik heb jullie niet genoemd, een beetje verwaarloosd zelfs. Om het goed te maken organiseer ik een wedstrijd, énkel voor de mannen. Check het filmpje hier onder voor meer details. PS: ik blink omdat de zon scheen vanmorgen.

De wedstrijd loopt volgend weekend af. Mijn onschuldigste hand selecteert dan een winnaar uit onderstaande reacties. Veel succes!

1450152_625127904205246_1513170522_n

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 6.333 andere volgers