Ik speel een klein rolletje in ‘Helleblind’, de door Urgent.fm en Kunstencentrum Vooruit geproduceerde auditieve gangsterreeks van jong talent Yannick Van Puymbroeck. Sinds 4 mei elke zaterdag om 11u te beluisteren op Urgent.fm.
PS: Ik ben gecast als Pieternel Dheere, de strenge en ambitieuze politiecommissaris. In ‘Geen pijn of wat dan ook’ speel ik een strenge, licht onzekere juf. Geen idee waarom ze voor ‘streng’ altijd bij mij uitkomen, want kijk: zo zag ik eruit toen ik mijn rol voor ‘Helleblind’ insprak:
Supervriendelijk, toch? Toch? TOCH?!?!
Achteraf tekende ik nog even Maggy Macguffin, de licht obese undercover agente in haar overtuigende rol als balletdanseres, op het venster van Urgent.fm.
En dit is de promofoto, waarop je van ver kunt zien dat ik eigenlijk toch echt geen strenge ben, he. He? HE? HE?!
Drie weken geleden zijn Bert en ik verhuisd. Van het Patershol naar het Prinsenhof, 500 meter verder. Honkvast, wij? Neu! Wij wonen gewoon heel graag aan deze kant van Gent. (Ik zou nu heel stoer WESTSIDE of EASTSIDE kunnen roepen, maar eerlijk, ik heb nog altijd geen idee in welke windrichting we zitten).
Het plan was om zaterdag 20 april te verhuizen. Die vrijdag speelde ik halfziek ‘Geen pijn of wat dan ook’ in CC De Kern in Wilrijk. Donderdag lag ik de hele dag ziek op de zetel. En Bert had heel de week gewerkt. Veel hadden we dus niet voorbereid. Ik hoor mijn moeder die woensdag nog zeggen ‘En als jullie hulp nodig hebben, zaterdag… Weet ons te vinden, he.’ En ik: ‘Maar nee, dat komt allemaal wel in orde, zoveel spullen hebben we nu ook weer niet.’
Dat laatste klopte, ongeveer: de week voor de grote verhuisdag hadden Bert en ik van onze peperkoeken hartjes (ahum) stenen gemaakt en 1 auto spullen naar de Kringwinkel en 2 auto’s spullen naar het containerpark gebracht.
Er was dus… minder. Maar wel nog steeds een 800-tal boeken, 1000 platen, 35 tupperwares (planten die zich voort in de kast?) (En verliezen die tijdens de daad allemaal hun dekseltjes?), een paar tafels, dozen vol potloden, stiften en verfjes, dozen vol buttons, restaurantborden die ik nog nooit had gezien, een zak vol plastic bekers enz.
Gelukkig kwam er op het laatste nippertje (lees: vrijdag) een geschenk uit de hemel gevallen. Yves, oprichter van o.a. Dift en De Invasie, contacteerde ons om te vragen of we misschien nog verhuisdozen zochten? En vervoer? Ons antwoord kun je al raden (JA EN JA MET OVERSLAANDE STEM).
En zo komt het dat wij zaterdagochtend in sneltempo 40 milieuvriendelijke kunststof verhuisdozen a.k.a. Kodiboxen vol konden laden. Om 14.00 arriveerden de sportievelingen (die kuiten!) van Cargovélo, de Gentse transportfietskoerierdienst. Ze laadden alles op (inderdaad, alle veertig boxen) hun ‘pimped out chromed out’ fietsen en trapten een paar keer stevig over en weer. Om 18.00 waren alle boxen verhuisd. Toch kwamen de trappers nog even terug. Of ze de wasmachine ook mochten proberen verhuizen met de fiets? Hadden ze altijd al een keer willen doen. En hops: vijf minuten later dedderde (kasseien) onze wasmachine naar ons nieuwe huis.
‘s Avonds vielen we als een blok in slaap. In onze nieuwe slaapkamer, ontzettend dankbaar voor onze vrienden en familie, die met veel enthousiasme een hele dag hebben geholpen.
Met grote dank aan:
Mama en André, die ondanks mijn ‘neuneu, hulp niet nodig’ toch de hele dag hebben geholpen.
Wannes De Hulk en Wouter Remorque, die onze kasten, zetel en tafels veilig op bestemming hebben gebracht.
Kristien, voor het geweldig secuur inpakken van ons keukengerief (“Hoeveel borden hebben jullie?!” “…’k Weet niet…”).
Yves en Bert, die meegeholpen hebben, ook al werd dat niet van ze verwacht. (“Ik doe dat gelijk nog graag, verhuizen!”)
Simon, voor de geweldig handige Kodiboxen.
Sander en vriendin, voor het enthousiast verhuizen met de fiets.
Op 11 mei is er een stoffenverkoop van Creadroom.be en verkoop van Evamouton.com bij mijn zus thuis in Waasmunster (naast de kerk). Iedereen welkom (er is een tuin met glijbaan en zandbak voor de kinders, dan zijn die ook op hun gemak ;))! Ohja ik ben er niet want ik zit in Leuven maar mijn zus is echt een gezellige dus dat komt helemaal goed.
Nog steeds geen gepast cadeautje voor je mama? No problemo: Eva to the rescue!
Op de webshop zijn sinds een week of twee gepersonaliseerde buttons te koop. Vul het bestelformulier in, noteer in het ‘comments’-vakje welke tekst/tekening er precies op de button moet, stort het geld en ontvang je button in een mooi versierde envelop. Easy peasy!
Vandaag ben ik mijn Risoprint (A3) gaan signeren bij Topo Copy. De print is genummerd op 50 exemplaren en heel binnenkort te koop. Ik houd jullie op de hoogte!
Daar trouwens nog dit cool ‘NOT(e)book’ gekregen, gemaakt van Riso misprints en tweedehands papier:
Euh… Riso? WTF is Riso?
Oorspronkelijk werden Riso-printers vooral gebruikt om op grote oplage documenten met één of twee kleuren te drukken. Door de rijke kleuren en de unieke textuur worden deze machines dezer dagen meer en meer ingezet voor creatieve doeleinden in de grafische wereld.
De machine zet een ontwerp van een digitaal beeld op een dun plastic vel, de master. Die master wordt vervolgens rond één roterende drum gewikkeld die tijdens elke drukgang één inktkleur door de master op het onderliggende papier duwt.
Beelden met meerdere kleuren bekom je door de drum en de master te verwisselen voor een andere en het papier nogmaals door de Riso-printer te sturen, en zo meerdere lagen boven elkaar te drukken.
Het is vergelijkbaar met zeefdruk, met dit verschil: Riso herkent grijswaarden, zodat je meer schakeringen en dus een ‘rijkere’ print krijgt.
Binnenkort is het weer zover: Moederdag! En waar we vroeger onze mama’s blij konden maken met een prikbord met een kroon van kliederig beschilderde halve houten wasspelden, zouden ze nu raar opkijken als we met zoiets afkwamen (Not, mama’s kennende zouden ze er nog altijd superblij mee zijn, maar die vaststelling ondergraaft mijn verkoopspraatje).
DUS!
Ik heb een goeie Moederdag-cadeautip. Een originele. Geen messenset, wasspeldenset, cupcakeversierset of iets anders dat eindigt op het genderrolbevestigende ‘et’ (Iets niet-vet? Tet? Retteketet? Ik wijk weer af).
Een geit van ‘Oxfam Pakt Uit’
De lieve mensen van Oxfam vroegen me om een tekening te maken voor ‘Oxfam Pakt Uit’. ‘Oxfam doe wadde?’ Ik kende het ook niet, moet ik eerlijk toegeven.
In’t kort: Op de website van Oxfam of in de wereldwinkel in je buurt koop je een kaartje (prijzen gaan van 5 euro tot 80 euro +) van ‘Oxfam Pakt Uit’. Je geeft het kaartje cadeau aan je mama, maar de opbrengst gaat naar Oxfam-projecten in het Zuiden. Naar landbouw, (bij)scholing, verzorging, baby’s of vrouwen in nood. Een mooi cadeau waar je anderen mee helpt. En ideaal voor mama’s die bijvoorbeeld alles al hebben (Ken je dat typische mama-excuus? ‘Nee zenne, geen cadeau dit jaar, ik heb toch alles al. Ge moet mij niets meebrengen, neenee’ GEDAAN DAARMEE! MOEHAHA).
Mijn kaartje kost 25 euro. De opbrengst gaat integraal naar landbouwprojecten in het Zuiden. Het ziet er zo uit:
Meer info:
Over ‘Oxfam Pakt Uit’: hier
Over mijn kaartje: ga
Over mijn steun aan het project: hierzo
Ah en kijk, mijn liefste glimlach om dit bericht te sluiten :)
Vorig jaar vonden de allereerste Weekend Blog Awards plaats. Ik won een award in de categorie Niche. Dat zag er zo uit:
… Ohja, ik bloosde. Ik bloosde echt hard. Omdat ik naast Tiany Kiriloff stond. Op een podium. En een uitleg moest doen. In het Engels. And my English was like oh yeah it was yeah like drawing and stuff and I just like putting things on the internet like yeah and all?
… En ik lachte. Ik lachte echt hard. Want ik was echt heel onbescheiden lekker blij met mijn Award.
Waarom? Omdat ik al een jaar of acht blog. Eerst op MySpace (OHYEAH), daarna op zo’n obscure Nederlandse weblogwebsite en nu al vijf jaar op WordPress. En omdat dat bloggen heel langzaam is gegroeid. Eerst blogde ik enkel teksten en gedachten, daarna kwamen er tekeningen, foto’s en filmpjes bij. En ook al doe ik veel op Facebook, mijn webshop, Twitter, Tumblr en Instagram (My gawd :D), ‘den blog’ blijft mijn uitvalsbasis.
Ook al ziet ie er niet echt uit. Want na vijf jaar begrijp ik nog steeds geen fok van WordPress’ pagina-instellingen en aanpassingsmogelijkheden en tabellen en knoppen en htmldingen (WIE WEL?). En die infinite scroll is ook nogal voorbijgestreefd. En ik krijg mijn ‘Eva’s Gedacht’-en sinds kort niet meer kleiner op de pagina. Maar da’s allemaal deel van de charme. Vind ik.
… Zelfs ‘s avonds, thuis, na een uur file door wegenwerken, was ik nog blij. Ik had voor het eerst een Award gewonnen. Zo cool.
Dit jaar kunnen jullie deze blog weer nomineren voor de Awards. Wat moet je daarvoor doen? Gewoon naar de website van Knack Weekend surfen en daar het formulier invullen. Wie weet kom ik dan op de shortlist terecht. En stalk ik jullie binnenkort om weer massaal voor deze blog te stemmen. MWOEHAHAHA-HA (Evil laughs all over the place).
