Oops, we did it again!

Schoenen verven is ook verven! ;)

Valentijn

Over tekenen

Hoewel ik pas volgende week vrijdag (hinthinthinthint etc.) jarig ben…

heb ik nu al het allercoolste verjaardagscadeau ooit gekregen, van mevrouw Hendrix herself. T-shirt met opschrift ‘Antonette wil dood’, van de gelijknamige reeks die onregelmatig verschijnt op Hendrix’ blog. Gedrukt door de enige echte Bernd Ebbo Visser.

Sinterklaas kapoentje

legde griezelige snoepjes in mijn schoentje.

DT-WOORDJES

Gisteren begon ik een verzameling.
De verzameling heet: ‘dt-woordjes’.
Ik ging ervan uit dat iedereen wel zijn eigen unieke dt-woordje had. En dat het dus een leuke verzameling zou worden.

Hm.
Ik mailde naar een aantal kennissen die schrijven. Dichters, journalisten, schrijvers, liefhebbers van het woord.
De mail ging als volgt:

Dag schrijversvriend
of -kennis,

ik heb sinds kort een verzameling.
De verzameling heet: ‘dt-woordjes’.
Ik verzamel de dt-woordjes van schrijvers/journalisten/dichters.

Ik heb er al één:
drinken, van Eva Mouton

Het dt-woordje van de schrijver is misschien wel heel intiem. Alsof je plots in je oma-onderbroek voor een groep mensen staat.
Of misschien hebben echte schrijvers wel geen dt-woordje nodig. En sta ik hier alleen in mijn oma-onderbroek.

Dat weet ik niet op voorhand! Dat maakt het nogal spannend.

De verzameling komt op mijn blog terecht.
Ook als je geen dt-woordje nodig hebt, wil je dan reageren, met bv. ‘GEEN’, of zo’n schuin streepje?
Dan weet mijn verzameling dat. Dan kan ik dat aanvinken.

Alvast bedankt,
Eva

PS: een dt-woordje is een vervangwerkwoord voor een werkwoord dat op een ‘d’ eindigt.

Ik vond het een heel duidelijke mail.
Al snel kreeg ik antwoord. Iemand begreep het niet en nog iemand anders had geen dt-woordje.
Aan schrijver 1 mailde ik meer uitleg:

Als je schrijft:
‘antwoord je?’
dat je ‘antwoord’ dan vervangt door een ander werkwoord om te kijken of het op een -d of een -t eindigt.
Ik vervang die moeilijke dt-woorden altijd door ‘drinken’.
‘drink je?’ ok, er komt geen -t na de -d van antwoord. ‘Drinken’ is mijn dt-woordje.

Ik hoop alsnog op positieve antwoorden, zodat het een bonte verzameling aan dt-woordjes wordt.

Spannend! We zien wel.

Rommelmarkt blijheid

Let me explain.
Eerst kocht ik het klein appelblauwzeegroen bordje. 50 cent. Toen liep ik de hele rommelmarkt rond en dacht ik: ik wil die andere kleine bordjes ook nog. Ik kocht dus de andere kleine bordjes erbij. 2 euro. En toen, jezus christus, TOEN zag ik pastelgele, -blauwe, -roze en -appelblauwzeegroene Boch ontbijtbordjes. MAAR een ander meisje zag ze twee seconden voor mij. Ze twijfelde, en twijfelde, en twijfelde, en kocht ze. TOEN zei de verkoper: maar ik heb er nog wel wat blauwe liggen in de auto. Dus ik hield een oogje in het zeil terwijl de verkoper de blauwe bordjes zocht. Het waren groenige. Dat is nog beter, riep ik. Dat is mijn lievelings, riep ik. Hij kwam terug met een donkergroen en twee lichtgroene bordjes. 7,5 euro. Het andere groene bordje kreeg ik erbij omdat er een schilfertje af was en borden met schilfertjes verkoopt hij niet. Ik zie helemaal geen schilfertjes!

Nu moet ik dringend – DRI-NGEND- vlaaien leren bakken.

Ohja, dat roze schriftje kon ik onmogelijk laten liggen. 2 euro.

Mijn sansevieria is mama geworden

Mijn sansevieria stond al drie jaar op bevallen, maar ik durfde haar maar niet verpotten. Die plant heeft mij al door menig drawing block geholpen; als ik even niet kan tekenen, teken ik haar gewoon en dan ben ik weer op weg. En ja, sowieso ben ik er gewoon aan verknocht. Maar nu is ze dus eindelijk bevallen :) Nu hopen dat ze het goed doen anders sterven ze en dan ga ik wenen maar dat mag ik eigenlijk nog niet schrijven, zelfs nog niet aan denken, anders gaat het zeker gebeuren dus eigenlijk moet ik deze laatste woorden wissen.

Voor:

Na: iedereen gelukkig bij elkaar.

Babel

Ik lees vandaag tussen 17.00 en 18.00 in Babel, het fantastische cultuurprogramma van Klara met de nog fantastistisisiistere Heidi Lenaerts, mijn blogbericht over de nog nog en nog fantastistststsere Louise Bourgeois voor. Mist u mijn zoetgevooisd stemgeluid alsnog, dan kan u altijd het bericht (+ foto’s) hier onder nalezen.

Bij de dood van Louise Bourgeois (98)

Een paar jaar geleden bezocht ik in het Centre Pompidou een overzichtstentoonstelling van Louise Bourgeois. Het liep daar vol met vrouwen van middelbare leeftijd met een klein rugzakje en tennisschoenen aan. Ik vond het prettig om te zien hoe een vrouw van ruim in de negentig zoveel vrouwen van middelbare leeftijd met een klein rugzakje en tennisschoenen aan wist te shockeren.

Want er bengelden bronzen penissen aan dikke kettingen aan het plafond. En verzamelingen van wel heel erg op eikels lijkende witte marmeren paddenstoelen leken zomaar uit de grond te schieten. Zonder sokkel, stel je voor. Haar spinnen, haar penissen, haar kooien met huiselijke (enge) taferelen: het is haar bekendere werk waar ik eigenlijk minder van houd.

Voor deze tekening heb ik een halfuur post gevat. Simpel, maar zo inspirerend, vind ik. Scharen! Ik heb een halfuur naar scharen staan kijken! Zo’n banaal onderwerp, zo interessant gemaakt:

Ik heb ook een halfuur naar een zakdoek staan kijken. Naar een zakdoek!

Ennn haar vroege etsen. Al mijn liefde voor haar etsen:

En dan nog haar houten beelden:

Ik ben geen kunstcriticus. Maar echt. Dat zijn toch de schoonste houten beelden ooit gemaakt. Op die tentoonstelling heb ik mijn verslaving voor lichtblauw/wit opgedaan. Dan weet je dat, Bertos.

Louise Bourgeois at confituur met een lepeltje en had een assistent. Ik geloof dat ze smetvrees had, maar dat weet ik niet meer zeker, en het is te laat om dat op te zoeken. Nu is ze dood. Gelukkig heb ik haar boeken, gelukkig draag ik die tentoonstelling in het Centre Pompidou, haar collages in stof, zakdoeken, figuratieve etsen, houten geschilderde beelden, kleine stoffen poppetjes, haar scharen en al haar subtiliteit nog een leven met me mee.