Archief

Gedachten

Zo begint het.

De deurbel gaat. Ik schrik wakker. De man aan de deur is een inbreker die aan prospectie doet. Doe ik open in mijn pyjama, dan overvalt hij mij. Blijf ik liggen, dan denkt hij dat er niemand thuis is. En overvalt hij mij.

Ik blijf liggen, maar kan niet meer slapen. Hoor ik iets? Is de inbreker daar? Er zit een sleutel op de slaapkamerdeur. Die kan ik omdraaien. Draai ik hem om? Blijf ik nog liggen? Ik blijf nog drie kwartier liggen. Dan sta ik op.

Ik zwaai de deur van het toilet open.
(“Vroeger waren er veel inbraken.)
Ik zwaai de deur van de berging open.
(De laatste tijd niet meer.)
Ik kijk achter de koelkast.
(Als je erg hard roept, schrikt de inbreker zo)
Loop vlug buiten, kijk naar de fietsen.
(dat hij gaat lopen.)
Ik zwaai de deur van de badkamer open.
(Allez, ’t is te hopen.”)

Ik zie niemand. En de tv staat er nog. Een tv pak je toch direct mee? Het stelt me even gerust.

Zo gaat het verder.

Ik kijk in de spiegel. Mijn haar is vettig. Shit, ik zal moeten douchen. Ik trek het gordijn zo dicht dat mijn zicht op de badkamerspiegel niet is geblokkeerd. In de spiegel kan ik zien of er niemand de badkamer in komt (wie weet hield de inbreker zich al die tijd schuil achter het muurtje in mijn atelier).

De spiegel dampt aan. De broek die aan het rek hangt zou ook een mens kunnen zijn. Ik piep van achter het gordijn. De broek is broek gebleven, oef.

Niet te veel koffie!
Cafeïne maakt angstig.

Sinds februari tel ik mijn stappen weer. Ik tel hoeveel verlichtingspalen de achteruitkijkspiegel passeren. Hoeveel treden de trap telt (28). Hoeveel gebruikte pads er in het bakje kunnen (13). Hoeveel dagen de baas al niet heeft gemaild (6). Ik tel mijn vrienden. Ik tel mijn kennissen.

In de krant lees ik dat je psychoses krijgt als je teveel nadenkt.

Op de boekvoorstelling zegt iedereen dat mijn haar raar staat. Buiten staan ze te roken. Ik maak een rare grap. Iedereen lacht. Ik weet niet of het met mij of om mij is, maar ik voel me slecht. ‘Neem me mee,’ zeg ik tegen Bert. Ik spring mijn koersfiets op.

NIEUW SPEL: mijn gedachten zitten in mijn kop. Als ik erg hard fiets, fiets ik ze weg. Ik trap en trap en trap en neem de brug in vrije val.

Voor elke vergadering pep ik mij op.
Voor elk evenement pep ik mij op.

Ik kijk 5x naar het filmpje waarin Otto-Jan Ham over zijn angsten vertelt, vooraleer ik die dag naar De Ideale Wereld vertrek. Als hij ook bang is, dan ben ik tenminste niet alleen. Het stelt mij gerust.

Ik zeg steeds vaker dingen af.

Als kind was ik zo bang van E.T. dat mijn bed zo moest staan dat ik zicht had op het raam en op de deur. Ik sprong mijn bed in en de kast moest altijd dicht. Later werd ik bang van de dood. Nu ben ik bang van het leven. Tegelijk voel ik de angst om alles aan mij te laten passeren.

Ik wil ervan af. Ik wil ‘Dag E.T.’ kunnen zeggen.
(En tegelijk: zal ik nog ideeën hebben als ik ervan af ben? Nee maar: stel?)

Schermafbeelding 2014-04-08 om 12.47.56

Gisteren begon ik een verzameling.
De verzameling heet: ‘dt-woordjes’.
Ik ging ervan uit dat iedereen wel zijn eigen unieke dt-woordje had. En dat het dus een leuke verzameling zou worden.

Hm.
Ik mailde naar een aantal kennissen die schrijven. Dichters, journalisten, schrijvers, liefhebbers van het woord.
De mail ging als volgt:

Dag schrijversvriend
of -kennis,

ik heb sinds kort een verzameling.
De verzameling heet: ‘dt-woordjes’.
Ik verzamel de dt-woordjes van schrijvers/journalisten/dichters.

Ik heb er al één:
drinken, van Eva Mouton

Het dt-woordje van de schrijver is misschien wel heel intiem. Alsof je plots in je oma-onderbroek voor een groep mensen staat.
Of misschien hebben echte schrijvers wel geen dt-woordje nodig. En sta ik hier alleen in mijn oma-onderbroek.

Dat weet ik niet op voorhand! Dat maakt het nogal spannend.

De verzameling komt op mijn blog terecht.
Ook als je geen dt-woordje nodig hebt, wil je dan reageren, met bv. ‘GEEN’, of zo’n schuin streepje?
Dan weet mijn verzameling dat. Dan kan ik dat aanvinken.

Alvast bedankt,
Eva

PS: een dt-woordje is een vervangwerkwoord voor een werkwoord dat op een ‘d’ eindigt.

Ik vond het een heel duidelijke mail.
Al snel kreeg ik antwoord. Iemand begreep het niet en nog iemand anders had geen dt-woordje.
Aan schrijver 1 mailde ik meer uitleg:

Als je schrijft:
‘antwoord je?’
dat je ‘antwoord’ dan vervangt door een ander werkwoord om te kijken of het op een -d of een -t eindigt.
Ik vervang die moeilijke dt-woorden altijd door ‘drinken’.
‘drink je?’ ok, er komt geen -t na de -d van antwoord. ‘Drinken’ is mijn dt-woordje.

Ik hoop alsnog op positieve antwoorden, zodat het een bonte verzameling aan dt-woordjes wordt.

Spannend! We zien wel.

Let me explain.
Eerst kocht ik het klein appelblauwzeegroen bordje. 50 cent. Toen liep ik de hele rommelmarkt rond en dacht ik: ik wil die andere kleine bordjes ook nog. Ik kocht dus de andere kleine bordjes erbij. 2 euro. En toen, jezus christus, TOEN zag ik pastelgele, -blauwe, -roze en -appelblauwzeegroene Boch ontbijtbordjes. MAAR een ander meisje zag ze twee seconden voor mij. Ze twijfelde, en twijfelde, en twijfelde, en kocht ze. TOEN zei de verkoper: maar ik heb er nog wel wat blauwe liggen in de auto. Dus ik hield een oogje in het zeil terwijl de verkoper de blauwe bordjes zocht. Het waren groenige. Dat is nog beter, riep ik. Dat is mijn lievelings, riep ik. Hij kwam terug met een donkergroen en twee lichtgroene bordjes. 7,5 euro. Het andere groene bordje kreeg ik erbij omdat er een schilfertje af was en borden met schilfertjes verkoopt hij niet. Ik zie helemaal geen schilfertjes!

Nu moet ik dringend – DRI-NGEND- vlaaien leren bakken.

Ohja, dat roze schriftje kon ik onmogelijk laten liggen. 2 euro.

Mijn sansevieria stond al drie jaar op bevallen, maar ik durfde haar maar niet verpotten. Die plant heeft mij al door menig drawing block geholpen; als ik even niet kan tekenen, teken ik haar gewoon en dan ben ik weer op weg. En ja, sowieso ben ik er gewoon aan verknocht. Maar nu is ze dus eindelijk bevallen :) Nu hopen dat ze het goed doen anders sterven ze en dan ga ik wenen maar dat mag ik eigenlijk nog niet schrijven, zelfs nog niet aan denken, anders gaat het zeker gebeuren dus eigenlijk moet ik deze laatste woorden wissen.

Voor:

Na: iedereen gelukkig bij elkaar.

Ik lees vandaag tussen 17.00 en 18.00 in Babel, het fantastische cultuurprogramma van Klara met de nog fantastistisisiistere Heidi Lenaerts, mijn blogbericht over de nog nog en nog fantastistststsere Louise Bourgeois voor. Mist u mijn zoetgevooisd stemgeluid alsnog, dan kan u altijd het bericht (+ foto’s) hier onder nalezen.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 5.660 andere volgers