Natuurlijk werd het een wild feest. Maar zonder ongelukken. Ik heb een vallende beker Aperol Spritz kunnen onderscheppen en die chocoladevlek op de zetel is er -halfuurtje wild frotten- bijna helemaal uit. Zaterdag hebben we een hele dag gepoetst en blonk het huis als nooit tevoren.

Zondag kwam mijn familie brunchen. Vroeg eruit, veel eten, chocoladevlekken van mijn petekind zijn smoeleke frotten. Samengevat:

Om een uur of vier wilde mijn moeder plots het water van de visbak verversen. Een zagerig ‘Maar allez, mama, dat méén je toch niet?’ hielp niet. Een kwartier later hingen mijn oma, moeder en ik over de pompbak gebogen. De vissen had mijn moeder even in een beslagkom op de tafel gezet. Party hardy. De vissen hoorden er helemaal bij:

Na het feest zag ik er zo uit:

Mijn keel kriebelde ook een beetje raar. Maar dat gaf niet, want de volgende dag (op mijn échte verjaardagsdag) vertrokken we naar zee. Daar konden we rusten! Daar konden we doodgaan! Maar eerst nog een aperitiefje, maar eerst nog een Kiekeboe-album gaan kopen in de supermarkt.

Gisteren ging ik naar de dokter. Ziek aan zee, balen. In de wachtzaal geraakte ik aan de praat met de vrouw die tegenover me zat. Ze zei dat ze drie keer ooglidkanker had overwonnen. “Ja, ooglidkanker. Ik had er ook nog nooit van gehoord. Maar het bestaat”, zei ze toen ze mijn gezicht zag. Ze glimlachte. Na tien minuten kwam de dokter binnen. Hij zei mijn naam. ‘Een ontstoken buis van Eustachius en opgezette klieren’ luidde het verdict. “Ok”, zei ik, “daar valt wel mee te leven.”

‘s Avonds wreef Bert over mijn gezicht. Hij haalde wat haar uit mijn ogen. “Ooglidkanker. Wist jij dat dat bestond?” vroeg ik. “Je kan het ook aan je slapen en je neusbeen krijgen.” Bert zweeg. Ik keek naar buiten. Het was zo mistig dat ik golven aan de hemel zag rollen.

Alle info vind je op de flyer:

Voor RAAMWERK nodig ik 2 bevriende kunstenaars uit op DOK. Ze pakken elk gedurende een maand de drie ramen boven de DOKkantine aan. Vorige week kwam beet Shamisa Debroey de spits af. Ze maakte drie schilderijen in haar typische zwierige, losse, verhalende, vrolijke stijl.

In het fluoroze! Omdat ze dacht ‘dat Eva dat wel mooi zou vinden’. Dude, ‘wel mooi’, het is (zonder overdrijven) prachtig. Neem zelf een kijkje en knik bevestigend vanaaaffffff….

NU! :)

Meer werk zien van Shamisa Debroey? Ga naar haar blog <–
Foto’s: Jonas Nachtergaele en Shamisa Debroey

Het was de eerste mooie dag sinds lang. Dus al die vermoeide fietsers (not, we waren de eerste stopplaats) lagen languit op het gras te luisteren naar Tiny Legs Tim.

… Oke, niet iedereen. Er waren ook mensen die braaf op de stoeltjes zaten.

Dit zijn de voeten van Tiny Legs Tim. SPANNINGSOPBOUW, tromgeroffel, want nu komt…

zijn gezicht!

Dit is een zicht vanuit de backstage ;):

En dit, dames en heren, is mijn petekind en opvolger. Hij heeft zondag niet alleen op papier getekend, maar ook op zijn broek. ‘Op zijn schoonste broek!’, riep mijn zus. En toen: ‘Zijn dat uitwasbare stiften?’ Waarop mijn gezicht in een rare grimas bleef staan. Soit, een andere broek werd aangedaan en Miro kreeg als straf ;) (huppelend reclamebord!) een plaktattoo van Eva’s Gedacht op zijn arm geplakt.

Dit is mijn strak gestructureerd verkooptafeltje.

En kijk! Hier ben ik.

En kijk! Hier is Tiny Legs Tim nog eens!

En mijn vader!

En nog eens mijn vader!

En, schone afsluiter, hier is iemand die in Eva’s Gedacht aan het lezen is.

Beetje korte bijschriften, zo naar het einde toe. Maar:
A. De zon schijnt
B. Aperitiefuur is al bijna voorbij
C. Ik ben gisteren nogal zwaar van de trap gevallen, waardoor zitten pijn doet

dus mijn computer verlaten en op het terras in de zon gaan liggen is eigenlijk geen luxe, maar een must.

NOG SNEL WAT LINKS:

De website van beeldhouwer Jef Mouton: www.jefmouton.net
De website van bluesmuzikant Tiny Legs Tim: www.tinylegstim.com

En alle foto’s zijn gemaakt door Sven Rammeloo.