Ik zat aan de keukentafel te werken. Plots dacht ik aan het stoeltje waar mijn opa altijd tv in keek. Het stoeltje was zo laag dat ik er gemakkelijk in kon klimmen. Het zitvlak helde lichtjes, zodat mijn voeten in de lucht staken als ik er ‘poepezit’ in zat en het had zachte, afgeronde, blinkend gelakte armleuningen waar ik graag met mijn vinger over streek. Op de rugleuning lag een van de vele ouderwetse haakwerkjes van mijn oma, dat ik om te plagen soms op het kale hoofd van mijn opa legde. Ik zat graag in die stoel, maar als de tv ‘werd opengezet’, wist ik dat het tijd was om eruit te springen. Dan daalde mijn opa (zapper op de schoot) erin neer.

Mijn opa is al langer dood dan dat ik hem heb gekend. Maar toen ik aan dat stoeltje dacht, zo plots, zo tussendoor, zo met alles erop en eraan en erin, liepen de tranen over mijn wangen.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 6.334 andere volgers